درود برشما بازدیدکننده ی گرامی

وبلاگ ادبستان شعر و هنر به وب سایت تبدیل شد.

از تمامی دوستانی که لینک وبلاگ ادبستان شعر و هنر در وبلاگ آنها موجود است درخواست

می شود که نشانی قبلی را پاک کرده و این نشانی را جایگزین آن کنند:

http://www.vidah.ir

امیدوارم که  باز هم بتوانم کوششی هر چند ناچیز برای معرفی فرهنگ و ادب بنمایم.

با تشکر،کیارش پیرانی،مدیر سایت ادبستان شعر و هنر

بر نمی آید،نوای دلکش از نای شکسته

آری از بشکسته،ناید غیر آوای شکسته

درخور شادی نمی باشد دل بشکسته ی من

می نباید ریختن،هرگز به مینای شکسته

می کند،صورت،تفاوت،ورنه پیش اهل معنی

هست یکسان((یای))نستعلیق با ((یای))شکسته

نادرست خودنما را رونق بازار نبود

مشتری چندان نخواهد داشت،کالای شکسته

از شکستن اوفتد هر چیزی از قیمت،به جز دل

آری این بشکسته،ممتاز است از اشیای شکسته

چون خلیل و نوح و((رنجی))،ز آب و آتش نیست باکم

ترسم از سیل سرشک اشک دلهای شکسته

واژگان کلیدی:شعر هادی پیشرفت متخلص به رنجی،اشعار هادی پیشرفت،نمونه شعر رنجی،غزل هادی پیشرفت.شعری از هادی پیشرفت.

از چه با دشمن جانم شده ام دوست،ندانم

غمم این است که چون ماه نو انگشت نمایی

ورنه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم

دم به دم حلقه ی این دامن شود تنگ تر و من

دست و پایی نزنم،خود ز کمندت نرهانم

سر پر شور مرا نه،شبی ای دوست به دامان

تا شوی فتنه ی ساز دلم و سوزِ نهانم

ساز بشکسته ام و طائر پر بسته،نگارا

عجبی نیست که اینگونه غم افزاست فغانم

سرو بودم،سر زلف تو بپیچید سرم را

یاد باد آن همه آزادگی و تاب و توانم

آن لئیم است که چیزی دهد و بازستاند

جان  اگر نیز ستانی ز تو من دل نستانم

گر ببینی تو هم آن چهره به روزم بنشینی

نیم شب مستچو بر تخت خیالت بنشانم

که تو را دید که در حسرت دیدار دگر نیست

آری آنجا که عیان است،چه حاجت به بیانم؟

بار ده بار دگر ای شه خوبان،که بترسم

تا قیامت به غم و حسرت دیدار بمانم

مرغکان چمنی راست بهاری و خزانی

من که در دام اسیرم،چه بهارم،چه خزانم؟

گریه از مردم هشیار،خلایق نپسندند

شده ام مست که تا قطره ی اشکی بفشانم

ترسم اندر بَرِ اغیار بَرم نام عزیزت

چه کنم؟بی تو چه سازم؟شده ای ورد زبانم

آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب(1)

با صد هزار نزهت(2) و آرایش عجیب

شاید که مرد پیر بدین گه جوان شود

گیتی بدیل(3) یافت شباب(4) از پس مشیب(5)

چرخ بزرگوار یکی لشکری بکرد

لشکرش ابر تیره و باد صبا نقیب(6)

نفاط(7) برق روشن و تندرش(8) طبل زن

دیدم هزار خیل(9) و ندیدم چنین مهیب

آن ابر بین که گرید چو مرد سوکوار

وان رعد بین که نالد چون عاشق کئیب(10)

خورشید را ز ابر روی دمد گاه گاه

چونان حصاریی(11) که گذر دارد از رقیب(12)

یک چند روزگار جهان دردمند بود

به شد،که یافت بوی سمن باد را طبیب

باران مشکبوی ببارید نو به نو

وز برگ برکشید یکی حله ی قصیب(13)

کنجی که برف پیش همی داشت،گل گرفت

هر جویکی(14) که خشک همی بود شد رطیب

تندر میان دشت همی باد بردمد

برق از میان ابر همی برکشد قضیب(15)

لاله میان کشت بخندد همی ز دور

جون پنجه ی عروس به حنا شده خضیب(16)

بلبل همی بخواند در شاخسار بید

سار(17) از درخت سرو مرو را شده مجیب(18)

صلصل(19) به سر و بن بر،با نغمه ی کهن

بلبل به شاخ گل بر،با لحنک غریب

اکنون خورید باده و اکنون زیید شاد

کاکنون برد نصیب حبیب،از بر حبیب(20)

ساقی گزین و باده و می خور به بانگ زیر(21)

کز کشت سار(22) نالد و از باغ عندلیب(23)

هرچند نوبهار جهانست به چشم خوب

دیدار خواجه خوبتر،آن مهمتر حسیب(24)

شیب(25) تو با فراز و فراز تو با نشیب(26)

فرزند آدمی به تو اندر به شیب و تیب(27)

دیدی تو ریژ(28) و کام(29) بدو اندرون بسی

بارید کان مطرب بودی به فر(30) و زیب(31)

معنای وازگان دشوار:1-طیب:پاک،حلال،خوب...2-نزهت:پاکیزگی،خوشی و خرمی...3-بدیل:جانشین/بدیل یافت:جانشین شد،جایگزین شد...4-شباب:جوانی...5-مشیب:پیری...6-نقیب:سرپرست گروه،مهتر قوم...7-نفاط:کسی که قاروره های مشتعل نفطی(نفتی)به سوی دشمن پرتاب می کرد،نفت انداز،آنکه نفت را مشتعل سازد...8-تندر:غرش ابر،رعد...9-خیل:لشکر،سپاه...10-کئیب(کییب):اندوهگین،بدحال،دلشکسته...11-حصاری:زندانی،کسی که محبوس و در بند است...12-رقیب:نگهبان،پاسبان،مواظب...13-حُله:جامه،لباس/قصیب:شتر باز ایستاده از شیر قبل از سیری/حله ی قصیب:در معنای ساده یعنی پارچه ای از جنس شتر...14-جویک:جوی کوچک...15قضیب:تازیانه...16-خضیب:حنا کردن مو یا پوست...17-سار:پرنده ایست کوچک تر از قمری...18-مجیب:جواب دهنده،پاسخ دهنده...19-صلصل:نوعی پرنده است،فاخته،کوکو،جغد...20-حبیب:یار،دوست،معشوق...21-بانگ زیر:صدای باریک،صدای نازک...22-سار:نوعی پرنده که کمی از گنجشک بزرگتر است...23-عندلیب:بلبل...24-حسیب:بزرگوار،والاگهر،دارای کرم،حساب کننده...25-شیب:موی پیری،موی سفید...26-نشیب:پستی،پایینی...27-تیب:سیب،تفاح،در صفت به معنای مدهوش و حیران است...28- ریژ:مراد،آرزو...29-کام:مراد،آرزو...30-فر:شان،شوکت...31-زیب:آرایش،زینت...

آرایه ی تکرار

آرایه ای است که در آن٬کلمه  ای چندین بار در شعر به کار برده شود.به گونه ای که مایه ی زیبایی بیشتر شعر شود.

نمونه ای از مسعود سعد سلمان:

بر ارغوان بیش خواه٬ز ارغوان رخ بتی

چو ارغوان باده ای که رخ کند ارغوان

نمونه ای از بابا افضل کاشانی:

من هیچ کسم٬هیچ کسم٬هیچ کسم

وز هیچ کسان نیز فرومانده بسم

آن دم که بگیرد نفسم٬در قفسم

یارب تو در آن نفس به فریاد رسم

نمونه ای دیگر از آرایه ی تکرار:

روزگاری٬روزگاری داشتم

فارغ از رنج و عنای روزگار

روزگاران٬روزگارم تیره کرد

تیره بادا روزگار روزگار